X
تبلیغات
درمان كليه امراض،با مصرف داروهاي گیاهی - معرفي گياهان

درمان كليه امراض،با مصرف داروهاي گیاهی

گیاهان دارویی یرکاش

معرفي گياهان

زالزالک
زالزالك Crataegus oxycantha L. مانند گياه نسترن ، تمشك كبود و سيب به تيره گياهي گل سرخيان تعلـــق دارد . زالزالك يك ماده مهم داروئي است كه مصرف آن از قرن ها پيش تا امروز براي درمان نقرس ، ورم حجاب حاجز ، خونـــــروش ها و ترشحات ( زنان ) توصيه شده است .
پوست ساقه آنرا جهت رفع تب ، ميوه آن را جهت رفع اسهال و گل هاي آنرا جهت تنظيم كار قلب و فشار خون بكار برده اند . همچنين زالزالك جهت تسكين تشنجات عصبي ، آرتريواسكلروز ، آنژين سينه اي و جلوگيري از چاقي استعمال شده است . زالزالك يكي از بهترين گياهان آرام كننده است . تمام كساني كه احساس خستگي مي كنند و كساني كه نيروي شان به تحليل رفته است ، آنان كه بد خواب هستند راحت تنفس نمي كنند ، و كساني كه به سرگيجه ، طپش قلب و حالت اضطراب گرفتارند و در گوش خود را از عواقب كلسترين و سخت شدن جدار رگها مي خواهند مصون بمانند و كساني كه از ناراحتي هاي قلبي رنج مي برند ، همه مي توانند بدون دغدغه خاطر از زالزالك استفاده كنند . درمان با زالزالك بايد در مدت نسبتاً درازي انجام گيرد تا سرانجام موفقيت حاصل شود . اگر تاثير زالزالك بر قلب بطئي تراز تاثير گل انگشتانه است ، در عوض علاوه بر قلب در رفع ناراحتي هاي مجموعه سيستم گردش خون بيشتر از آن تاثير مي نمايد و علاوه بر آن زالزالك فاقد هر نوع خاصيت سمي است .

(Water rosse)بلاغ اوتي علف چشمه

حاوي ويتامين A به مقدار زياد –ويتامين E به مقدار زياد –ويتامين D كمتر –يد 5% .و كلسيم –آهن-منگنز –مي باشد .
 خواص: علاج رماتيسم – دردهاي مفصلي و مقوي چشم و اندام ها 
براي اطلاعات بيشتر به علم گياه دارويي به قسمت پرسش و پاسخ مراجعه فرمائيد.

 

ريحان


نام علمي اين گياه Ocimum basilicumL. است و به تيره لبديسان تعلق دارد . ريحان يا صعتر هندي از هند منشاء مي گيرد . اين گياه با نعناع ، مرزه ، صعتر رسمي (ككليك اوتي) شباهت و قرابت دارد . ريحان در ايران يكي از سبزيها مهم خوراكي است و بحالت نيمه وحشي نيز در برخي نقاط مي رويد . اين گياه بسيار معطر است و بصورت بوته كوچكي با ارتفاع پانزده تا بيست سانتيمتر مي رويد . برگ هاي آن بريدگي هاي ظريفي دارند و گل آن برنگ سفيد تا گلي رنگ است . علاوه بر برگ و ساقه ريحان كه بعنوان سبزي خوراكي مصرف مي شود . براي كساني كه عصباني هستند . براي بچه ها ، و اشخاص بد خواب و جهت كساني كه مبتلا به سر گيجه ، كواليك ، سرفه ، آنژين و سياه سرفه هستند بسيار مفيد است و در مورد سر درد هاي عصبي و ناشي از گاسترين تاثير دارد . مصرف يك دمكرده خوب ريحان ، خواب آرام يك شب را تامين مي كند . گفته مي شود مصرف ريحان موجب زياد شدن شير زنان شيرده مي شود و شستشوي دهان با جوشانده آن ورم لثه و دهان را بهبود مي بخشد .

دمكرده ريحان 


براي رفع ناراحتي هاي ميگرن ، سرفه ، آنژين ، عصبانيت و اضطراب مقدار سي تا چهل گرم از برگ و گل خشك شده ريحان را در يك ليتر آب دم مي كنند و روزانه دو سه فنجان مي نوشند.
جوشانده ريحان
جوشانده ريحان محرك و تقويت كننده ترشح شير در مادران است . 
جوشانده غليظ ريحان
براي شستشوي دهان در مورد ورم لثه و دهان دو دو مشت از ريحان در يك ليتر آب مي جوشانند.

انبه 

انبه گياهي است درختي ، هميشه سبز با تاج پوشش گسترده ، و مدور و برگ هاي كشيده و باريك ، گل هاي كوچك به رنگ زرد قرمز به شكل خوشه هايي متشكل از 300گل خود باور كه در برخي موارد نيز از طريق گرده افشاني متقاطع بارور مي شوند . گرده گل ها داراي تركيبات حساسيت زاي مانگيفرل و مانگيفرون هستند . ميوه انبه نسبتاً بزرگ داراي تعدادي هسته با پوستي به رنگ زرد ـ سبز است . پوست انبه به خاطر داشتن روغن هاي فرار حساسيت زاست و هنگام استفاده نبايد روغن پوست با گوشت تماس پيدا كند . ميوه انبه از 6 هزار سال پيش توسط هنديان شناخته شده بود و تكثير آن نيز دست كم از 400 سال پيش به طور جدي در اين كشور آغاز شد و بعد ها توسط انگليسي ها به اروپا و توسط سياحان از هند به برزيل و ايالات متحده برده شد . درخت زيبا و هميشه سبز انبه در ايران نيز در استان هاي هرمزگان و بلوچستان كاشته مي شود . هم اكنون سالانه در حدود 23900تن انبه در سرتاسر جهان توليد مي شود كه هند به تنهايي بيش از نيمي از كل انبه جهان را توليد مي كند . ميوه انبه سرشار از ويتامين A ، تيامين ، ريبو فلاوين و مقاديري نيز نياسين ، كلسيم ، فسفر و آهن است . از ميوه انبه شربت ، مربا ، كنسرو ، مارمالاد ، ژله ، ترشي ، سس ، چاشني و غذاي كودك تهيه مي شود . از مغز هسته نيز در تهيه خوراك دام و طيور و از چوب درخت آن در ساخت قاب پنجره ، ابزار كشاورزي ،الوار ، جعبه و ... استفاده مي شود . پوست درخت انبه حاوي 16 تا 25 در صد تنين است كه از آن در صنعت دباغي بهره مي گيرند ، گل هاي خشك شده انبه مقادير قابل توجهي تنين دارند و در تهيه دارو و براي درمان دندان درد ، اسهال ، خونريزي رحمي و برونشيت و از جوشانده برگ ها براي درمان اسهال ، تب ، دردهاي قفسه سينه، ديابت ، فشار خون و ... استفاده مي شود.

 

 يونجه


نام آن در عربي فصفصه است تركي يونجه كاري اسپيت است آن گياهي است داراي ساقه هاي نازك و بلند و برگچه هاي نازك و گلهاي بنفش ميباشد كه كاشتني آن در بين زارعين متداول است و اما مصرف داروئي چون داراي ويتامين A و C و K (آوث وكا) مي باشد باين دليل جلوگيري از شكبوري و خونروش بوده و در معالجه نرمي استخوان كودكان و حافظ سقط جنين و شهوت انگيز و بذر آن توليد شير و مني مي باشد پخته آن ملين است ضماد پخته آن با عسل ورم پا را نرم مي كند .

 

  كلپوره (مريم نخودي) solivice Dfficienalis


برگ اين گياه داراي اسانس تاتن و يك ماده تلخ مي باشد و حاوي پنين سينتول و پور نئول راست و چب مي باشد .
خواص:
آرام بخش-معالج سرفه و عرق زياد سلولين –ضد اسهال پيچ شكم و ضد ضعف و لاغري –پاك كننده كبد
در استعمال خارجي ضد عفوني كننده دهان و دندان مي باشد 

 

 كاكوتي Zijifora femiuior


 داراي ماده ماروسي تين – تانن هاي پيرو كاليك و كانشيك يك كلولوسايونين مي باشد 
خواص: سرما خوردگي – ضد سرفه -مقوي

 

 فلفل

 

براي معالجه بي حسي و فلج بكار مي رود.

فارسي پلپل است . زادگاه آن در هندوستان بوده و به رنگ سياه و سفيد در بازار عرضه مي شود . فلفل سياه ميوه نارس است كه آنرا خشك كرده اند و چنانچه ميوه پس از رسيدن خشك كرده و بعد در آب خيسانده ، لفافه ي خارجي آنرا بگيرند ، به رنگ سفيد در آمده و فلفل سفيد خوانده مي شود . اين ميوه داراي 5/1 تا دو درصد اسانس است با بوي مطبوع و طعمي تند همراه با يك ماده ي عامله تند و صمغي كه در الكل و اتر حل مي شود . مخاط را تحريك مي كند و عطسه آور مي باشد زياده روي در خوردن باعث افزايش ترشحات معده مي شود و به همين جهت است كه مبتلايان به ناراحتي هاي معدي نبايد در خوردن آن افراط كنند و استفاده از مقدار كم براي آنها هم مفيد است . گرد كوبيده حشرات را متفرق مي كند و اگر آنرا در لابلاي پارچه بپاشند بيد نمي خورد و از گزند حشرات محفوظ مي ماند . سابقاً كچلي را با آن معالجه مي كردند . به هضم غذا كمك ميكند زهكش بلغم و ضذ زهر مي باشد . مقوي حافظه و اعصاب و مسكن دردهاي عصبي هست . جويد دانه همراه با مويز جهت رفع رطوبات دماغي و معده مفيد است . ماليدن ميوه با روغن جهت فلجي و بي حسي توصيه مي شود اگر يك حبه قند را در يك قاشق فلزي قرار داده روي آتش ذوب نمايند و بعد مقداري گرد فلفل به آن مخلوط كرده گرم گرم در حفره ي دندان هاي كرم خورده بريزند درد آنرا تسكين داده و از پيشرفت كرم خوردگي جلو گيري مي كند . ماليدن آن به لثه درد دندان را ساكت مي كند.

بلغم را از بين مي برد و جگر را گرم مي كند اشتها را زياد مي كند غذا را نرم و لطيف كرده و اخلاط غليظ را از بين مي برد . خون غليظ را سبك مي كند و براي جذام مفيد مي باشد باد شكن بوده و درد دل را معالجه مي كند و آروغ ترش را برطرف مي سازد حمول دانه خارج كننده جنين و بعد از جماع مانع بارداري است ، و اين يكي از هزاران طريق تنظيم خانواده و جلوگيري از ازدیاد نفوس است . ضماد با زفت خنازير را فرو مي برد ؛ و جهت سفيدك ناخن مفيد است و با آب پياز و نمك جهت روياندن موي گري « داءالثلعب» مفيد است « داء الثلعب ريزش موي سراسر بدن است كه معمولاً پس از ابتلا به امراض عفوني ايجاد مي شود. مقدار خوراك آن حداكثر پنج گرم است . براي اشخاص گرم مزاج خوب نيست و توليد سر درد مي كند و سينه را به خس خس مي اندازد و براي كبد ضرر دارد . بر عكس براي پيران و اشخاص سرد مزاج مفيد مي باشد.

 

فلفل سبز

 

فلفل سبز يا بهتر بگويم پلپل سبز است كه به آن بي بري ـ بي بر ، و بو بر هم گفته اند عده اي به غلط فلفل هندي گويند در صورتي كه نه تنها زادگاه اولين آن آمريكا است ، بلكه مخصوص مناطق معتدله بوده . در هندوستان و مناطق معتدله بوده و در هندوستان و مناطق گرمسير و استوايي به عمل نمي آيد در آمريكا بيش از سي نوع آن كاشته مي شود ، ولي تاكنون سه چهار نوع آن بيشتر به ايران نيامده است . ميوه آن وقتي برسد قرمز مي شود و به همين جهت است كه به آن فلفل قرمز و اعراب به آن فلفل احمر مي گويند . سرخي رخسار آن همانند جوهر زردك است و در بدن تبديل به ويتامين «آ» مي شود . كه داراي ويتامين هاي «ب» «آ» و«ب2» است و مقدار زيادي ويتامين «ث» دارد و مقدار اين ويتامين در آن بقدري زياد است كه عده اي از كارخانجات دارو سازي آنرا از ميوه ي آن استخراج مي كنند ـ علاوه بر ويتامين هاي فوق الذكر در آن داراي مقداري ويتامين در آن داراي مقداري ويتامين «پ» بوده و حافظ جواني مي باشد ،مشروط بر اين كه در خوردن ميوه تند آن زياده روي نشود .ميوه آن داراي يك ماده رنگين ـ يك ماده عامله ـ مقداري مواد سفيده اي و مقداري مواد قندي مي باشد . در دانه هاي ريز آن مواد سفيده اي و مواد روغني وجود دارد . در بعضي از انواع آن تندي كمتري دارند، مقداري ترشي از نوع جوهر ليمو و ترشي سيب ديده مي شود .آن همانند فلفل سياه و دار فلفل به هضم غذا كمك مي كند و باد شكن مي باشد . پيران و اشخاصي كه مزاج سرد دارند بايد از ميوه آن زياد ميل نمايند تا غذايشان سبك و لطيف گردد و از توليد فضولات سنگين و سفت جلو گيري نمايند .

پــيران با خوردن آن رنگ چهره ي خود را سرخ مي كنند و معده ي خود را گرم كرده و آروغ ترش را از بين مي برند. جوانان بد نيست همراه با غذاهاي سنگين بخورند تا با جوهري كه در بر دارد آنها را نرم و هضمشان را معتدل نمايد . جوهر تند آن محرك جلد است . ترشح بزاق را زياد مي كند و تسكين دهنده ي بواسير دردناك و ملتهب است . كساني كه مبتلا به ذخم معده هستند و همچنين كساني كه موقع ادرار احساس سوزش مي نمايند ، و آنهايي كه كبد ملتهب دارند ، بايد از خوردن آن پرهيز نمايند . دانه هاي ريز ميوه آن پس از خشك شدن عطسه آور است و در ساختن انفيه بكار رفته و براي درمان امراض و داروهاي روماتيسمي توصيه شده است .

 

 علف مرغ

 

-خون را تصفيه مي كند.

-دشمن سر سخت سنگ كليه و مثانه است.

-براي معالجه يرقان و نقرس مفيد است .

-شيره ساقه آن براي رفع سرفه مفيد است.

-اختلالات معده را از بين مي برد.

-براي جلوگيري از قي و اسهال تجويز كرده اند 

در فارسي بيد گياه –بيد گياه كرك-جوداش علف قوشك هم گفته اند . در كتاب هاي قديم به نام هاي ثيل-ابريق اوتي –عرق النجيل-خومه-فرز- فرزد-مرج و سبزه چمن ياد شده است. فرنگي ها ((شين دان)) يعني (( دندان سگ)) گويند.. معمولا در مناطق معتدله از جمله ايران در كنار جويها و زمين هاي نمناك روييده و توليد چمن ميكند. و از چمن هاي اصيل ايراني است سرعت انتشار آن به قدري زياد است كه تمام سطح مزارع را مگيرد. اخيرا براي محكم كردن اطراف جويها در بلوچستان به آن استان برده و كاشتند و در آنجا شروع به رشد و تكثير ميشود بطوري كه مجال رشد به ديگر گياهان نمي دهد .گلهاي آن در فاصله خرداد و تير ماه ظاهر مي شوند و سبز رنگ بوده و به شكل سنبله مي باشد و در تهران هم در كنار جويها مي بينيد.قسمت ه مورد استفاده آن بيشتر ساقه زير زميني است كه عده اي به غلط آنرا ريشه مي دانند .برگ و ساقه هوايي بي مزه و ساقه زير زميني است كمي شيرين –تند و گس است .اين ساقه زير زميني دو درصد قند،كمي لعاب و چند تركيب دارويي دارد. و براي استفاده دارويي به ساقه زير زميني آن است .اين ساقه ها داراي گره هايي هستند كه فاصله آنها 2 تا 3 و حتي چهار سانتي متر است .رنگ آنها زرد و كمي شيرين و لعابدار مي باشد .اين ساقه ها داراي چند عامل دارويي املاح و پتاس است و به علت داشتن پتاس ادرار را زياد مي كند . خون را تصفيه مي نمايد و قلب را تقويت مي كند .زياد كننده عرق و نرم كننده پوست مي باشد .پس بهتر است شما اين ساقه ها را در آورده ، شسته و ريشه هاي آنها را كنده و خشك كنيد و در موقع لزوم از آنها استفاده كنيد .اگر اين ساقه ها را با مقدار ريشه شيرين بيان دم كنيد .درمان خوبي براي رفع خشكي زبان و تقويت دستگاه دفع ادرار و معالج قولنج كبدي و سنگ كليه و مثانه است. عصاره اين ساقه هاي زير زميني براي مبتلايان به مرض قند مفيد است. از اين ساقه ها به صورت جوشانده و دمكرده بيست در هزار مي توان استفاده كرد .شيره برگ و ساقه هاي جوان هوايي در قولنج كبدي،برقان و سنگهاي صفر اوي سودمند مي باشد آشاميدن جوشانده ي ساقه هاي زير زميني براي پيچش شكم و زخم ها و التهابات مثانه و سختي ادرار و خرد كردن سنگهاي داخلي مفيد مي باشد . اين جوشانده در تب هاي شديد و بيماري سل تجويز شده و بسيار نافع است .ضماد ساقه زير زميني جهت التيام زخم هاي تازه و ورم هاي خوني و گزيدن حشرات مفيد است –ضماد برگ و ساقه هوايي نيز جهت ورمهاي گرم و جلوگيري از آبريزش بيني تجويز شده است .ضماد خاكستر گياه جهت بند آوردن خون بواسير و فرو بردن ورمها و بهبود زخم هاي چركي و خوني سودمند مي باشد. 

بذر آن نيز پيشاب آور بوده از قي و اسهال جلوگيري مي كند و براي سنگهاي داخلي و التيام زخم ها و رفع التهابات نافع است .براي كليه امراض كه نتيجه كمي ترشح غدد داخلي باشد، مفيد مي باشد و در بيماري هاي كبدي، يرقان و نقرس توصيه كرده اند .حساسيت هاي مزمن و اختلالات هاضمه و امراض جلدي با نوشيدن جوشانده ي بر طرف مي شوند .براي درمان برنشيت كهنه، شيره ساقه را بگيريد و روزي سه قاشق چايخوري نوش جان كنيد ،شيره و ساقه و برگ تازه خاصيت نرم كننده دارد و سرفه هاي پي در پي را معالجه مي كند و ضد ورم مي باشد. سي گرم از ساقه زير زميني خشك در يك ليتر آب و هشت گرم ريشه شيرين بيان و مقداري پوست ليمو براي كليه اختلالات معدي، يبوست و نفخ مفيد است.حال براي اطلاع آن دسته از مترجماني كه ((شين دان)) را علف هفت بند ترجمه كرده اند .

 

 شــويــد

 

به آن شبت ـ شوت شود هم مي گوينـــد . شويد شباهت زيادي به رازيانه دارد ، به اين جهت عده اي به آن رازيانه كاذب لقب داده. از ايران تا جنوب فرانسه مي رود . مقوي معده ـ اشتها آور ـ ضد سم ـ مسكن دل درد و درد هاي ديگر مي باشد . پيشاب آور باز كننده عادت ماهانه زنان است جهت تنگ نفس سكسكه و ضعف معده و كبد و سپرز آنرا تجويز كرده اند . سنگ كليه و مثانه را خورد مي كند و از قولنج كليوي جلوگيري مي نمايد و مانع فساد غذا در معده است . خوردن آن با عسل جهت دفع سموم و كمك بر ، قي كردن است . خوردن پخته برگ تازه و خشك آن و همچنين بذر آن جهت پراكنده كردن باد و تسكين درد پشت و مثانه مفيد است . دل بهم خوردگي و قي را نيز تسكين مي دهد . پختن گوشت با آن باعث از بين رفتن كف و بوي زهم آن است . داراي ويتامين «ث» و مقداري زيادي هورمون زنانه است و به همين جهت شهوت زنان و شير آنان را زياد مي كند و شهوت مردان را تسكين مي دهد . در بذر آن كه ميوه آن است 3 تا 4 درصد اسانس قابل استخراج وجود دارد كه در آن چندين تركيب شيميايي است و نوعي كه در هند به عمل مي آيد ، داراي يك تركيب خاص است. ميوه آن داراي اثر محرك باد شكن است ،مقوي معده و زياد كننده شير است ، و براي رفع سكسكه اطفال تجويز مي شود. ميوه آنرا مي توانيد به صورت دم كرده 4 تا 8 در هزار بنوشيد، ولي بهتر است عرق آنرا بصورت آب مقطر گرفته 5 تا صد گرم ميل نماييد . ميوه آن مانند تمام بذر هاي خانواده چتريان مقوي معده بوده و در بعضي از كشورها آنرا داخل ادويه كرده ، چاشني غذاها و ترشي ها مي نمايند و در ايران نيز داخل ترشي هفته بيجار و ترشي هاي ديگر مصرف مي كنند.

 

 شلغــــم

 

فارسي شلغم و بر شاد است ، در بعضي از كتب به جاي برشاد ، بوشاد نوشته اند . اعراب نام آن را معرب كرده و شلجم و سلجم گفته اند ، ولي در زبان عربي نام آن لفت است . گياه شناسان قديم ايران آن را جزء هويج ها مي داتستند و به همين جهت است كه در لغت نامه هاي قديم در تعريف آن مي نويسند «هويجي است كه آنرا در آش مي ريزند » كه داراي فقط هشت درصد نشاسته اي، دو درصد چربي و دو درصد مواد سفيده اي است و مقداري سلــــولز دارد و به همين جهت است كه خوردن آن شخص را سير مي كند و نيروي لازم به او مي دهد ، ولي كسي را چاق نمي كند و براي مبتلايان به مرض قند ، ضرر ندارد ، بلكه با داشتن مواد مفيد ديگر به درمان آن كمك مي كند . مواد سفيده اي آن مناسب اعصاب و مغز بوده و قوه حافظه را زياد مي كند و به اعصاب نيرو مي بخشد . داراي ويتامين هاي آ ـ ب ـ پ و ث است و املاحي مانند فسفر ، كلسيم ، گوگرد ، منيزي و يد دارد و مقدار كمي در آن ارسنيك و گوهر شب چراغ رو بيديم وجود دارد . روبيدم وجود دارد و تنها گياه خوراكي است كه اين دو عنصر مفيد را با هم جمع دارد . روبيدم از عناصر مفيدي است كه در هر گياه پيدا شود آنرا مفيد كرده و اثر مواد و عناصر شفا بخش آنرا چندين برابر مي كند ، و نيز به علت وجود ارسنيك و اين گوهر گرانبها است كه خوردن آن از سخت ترين امراض ، يعني جذام جلوگيري مي كند ـ بيماري جذام يك بيماري قديمي است كه عامل اصلي آن فقر و بد بختي و فقدان عوامل غذايي است و موقعي اين مرض و ميكرب سر سخت آن مسري مي شود كه شخص دچار كمبود عواملي مانند ارسنيك و گوگرد باشد و در غير اين صورت قابل سرايت نيست ، علاوه بر ويتامين ها و مواد سودمندي كه در بالا اشاره شده در آن يك تركيب ميكربكش با طيف وسيع وجود دارد كه بسياري از ميكربها و ويروسها را از بين مي برد و روي اين اصل است كه آن زكام و سرما خوردگي را معالجه كرده و از ابتلاي به آن جلوگيري مي نمايد . خلط آور و درمان كننده سرفه ، مخصوصاً سرفه هاي خشك است و سينه و شكم را نرم مي كند و براي مداواي آنژين ، نتگ نفس ـ سياه سرفه تجويز مي شود . غذا هايي كه با آن پخته شوند ، مدتي در برابر امراض پوستي بيمه مي نمايد . قوه بينايي را زياد مي كند و از شب كوري جلوگيري مي نمايد و غرايز جنسي را تقويت مي نمايد شستشو با آب جوشانده آن جهت تركيدن پوست و شقاق ـ نقرس ـ خارش مفيد است . مقاومت بدن را برابر جميع امراض زياد مي كند و درد مفاصل و اعصاب را تسكين مي دهد فشار خون را پايين مي آورد و از غلظت خون جلوگيري مي كند و در تقويت تخمدان ها و آلات تناسلي نقش اساسي دارد و رحم را براي پرورش نوزاد سالم و قوي تقويت كرده ، و زنان را مستعد آبستني مي كند ادرار را زياد مي كند و اين خاصيت در ساقه هاي نازك و نورسته گياه آن خيلي زياد است ، و به همين علت و داشتن گوگرد فراوان سنگ هاي كليه و مثانه را از بيـــن مي برد . ضماد آن دمل را باز مي كند و اورام را فرو مي نشاند . به اطفالي كه دچار برفك شده اند ، از جوشانده ي آن بخورانيد و اثر آنرا بينيد . در فصل زمستان تا مي توانيد از جوشانده ي آن بخورانيد و اثر آنرا ببينيد . در فصل زمستان تا مي توانيد از وجود آن استفاده كنيد و تمام سال از منافع آن بهره مند شويد .

 

 شقايق

 

در زبان فارسي به بيش از پنجاه نوع گياه كه رنگ گلبرگ هاي آن قرمز بوده و در ميان آنها سياه و داغدار است و از خانواده هاي مختلف مي باشند شقايق ، لاله و آلاله مي گويند ، ولي از نظر علمي چه در كتب جديد و چه كتابهاي دارو سازي قديمي ، هر يك اسمي جداگانه و مشخص دارند و ما در اينجا به شرح چند نمونه ي از آنها قناعت مي نماييم.

 

شقايق پيچ 

 

به آن شقايق پيچ ياسمن بياباني گويند . در كتابهاي قديم به آن طيان و غشبةالنار مي گفتند . فرنگي ها به آن « كله ماتيت»گويند و در كتب جديد گياه شناسي در خانواده آلاله ها قرار دارد گياه آن مانند لبلاب و پيچك بالا رونده است ، شيره برگ هاي آن پوست بدن را ملتهب و قرمز مي كند . بوييدن گل آن جهت درد شقيقه نافع است . در طب سنتي ايران از آن معالجه سرطان مي كردند . 

در بعضي از كتب از آن به اسامي تراح ، قلعه و قليماتس هم ياد كرده اند .عصاره آن براي معالجه فلج و بي حسي مفيد است و براي درمان سرفه كهنه تجويز مي شود ضماد برگ هاي آن براي معالجه سياتيك فقط براي يك دفعه تجويز شده است . مشروط بر اينكه ، قبل از زخم شدن آنرا بردارند . ماليدن آن با سركه آن هم براي يك دفعه جهت معالجه طاسي تجويز شده است ولي نبايد تكرار شود. ماليدن آن جهت پاك كردن كك مك و برس هم توصيه شده است . مضمضه جوشانده برگ و شاخ آن براي تسكين درد دندان مفيد است . مقدار خوراك گل آن جهت سرفه كهنه ـ تنگ نفس و بي حسي مزمن و لغوه 5/2 گرم مي باشد و پنج گرم آن خطرناك است . يك نوع ديگر آن در آذربايجان روييده و گل هايي به رنگ كبود دارد. غشبه مغربي هم نوعي از آن است .

 

شقايق النعمان 

 

فارسي آن لاله ي سرخ است . به آن لاله ي داغدار ـ اشك خونين هم مي گويند ودر كتب طبي قديم آن را شقايق نعماني لقب داده اند . دروجه تسميه آن به نعمان روايات مختلف است ، عده اي مي گويند كه چون برگهاي آن به رنگ خون است و نعمان نيز به معني خون آمده از اين جهت آنرا شقايق نعماني خوانده اند . عده اي ديگر آن را نعمان بن منذر منسوب كرده و مي گويند كه چون او را زياد دوست داشت و در اطراف قصر خود كاشته و از گلبرگ هاي آن براي خضاب استفاده مي كرد ، اين نام به آن داده شده است . گياه آن در برگ ـ گل و دانه شبيه خشخاش است ، با اين فرق كه در همه چيز كوچكتر و دانه هايش ريزتر است . گياه آن در برگ ـ گل و دانه شبيه خشخاش است و آن در قاعده آن لكه هاي رنگ ديده مي شود و به همين جهت است عده اي آن را با لاله اشتباه كرده و حتي عده اي از مترجمان فرنگي تو ليپ را شقاشق نعماني تصور كرده اند و اين اشتباه است . شقايق النعمان را به زبان فرنگي « كو كليكو»مي گويند و همچنين بعضي از مترجمين « آنمون » را شقايق ترجمه نموده اند . اين دسته نيز اشتباه كرده اند چون اين هم گياهي است از دسته آلاله ها و شباهتي به شقايق النعمان ندارد . قسمت مورد استفاده آن بيشتر گل آن است كه بايستي پس از جمع آوري به سرعت خشك شود والا خراب و فاسد خواهند شد . بر خلاف تصور عده اي در گل آن اثري از مرفين نيست ، بلكه ماده اي عامله آن «آراندرين » نام دارد كه در گلبرگ ها مقدار آن بسيار كم و در كاسه گل كوزه ي آن و همچنين در دانه هاي ريز آن زياد است .گل آن داراي يك ماده ي رنگين ، كمي قند و مقداري صمغ است گلبرگهاي آن داراي مختصر اثر تسكين دهنده بوده عرق را زياد مي كند . مصرف آن در بيماري هاي سينه ، سياه سرفه ، آنژين و تب هاي دانه اي مفيد است و بطور محسوس خواب آور بوده ، و در صنعت دارو سازي مصرف دارد. خوردن گل خشك آن تا حدود ده گرم جهت تسكين درد معده و روده ها مفيد بوده گرد آن خون را بند مي آورد و استشاق جوشانده ي آن براي جلوگيري از خون دماغ تجويز شده است .گل آن همراه با كاه جو كه بطور جوشانده مصرف شود ، ادرار حيض و شير را زياد مي كند و ماليدن عصاره ي آن براي بهبود زخم هاي چركي و درمان ترك پوست و فرو بردن ورم چشم مفيد است . ضماد گل آن با پوست گردو سياه كننده ي مو و معالج زخم هاي جلدي است كه منشاء عصبي داشته باشد ،خوردن يك گرم بذر آن هر روز با آب سرد جهت رفع برس آزموده شده است .

 

 زبان گنجشك

 

بنخشك زبان در گيلان ، تلكوچي در مازندران ، ون در آذربایجان گوش دي در كردستان ، بناو در لرستان ، ونو در عربي لصان العصافي يا شجرة العصافي ناميده مي شود دم كرده پوست ساقه هايش داراي طعم تلخ و قابض است و مقدار زيادي تانن دارد دم كرده آن بعنوان تب بر ضد اسهال مزمن ، دم برگهايش بعنوان ملين و مسهل و ضد رماتيسم و نقرس بكار مي رود .

 

 سياهدانه


عربي حبةالسودا و شونيز است و تخم آن شبيه رازيانه بنفش است طول گياه تا 40 سانتي متر دانه آن در حفاظ بقدر 4 نخودي و بذر در داخل آن جمع و اين حفاظ در سر نازك شاخه اي رويش دارد علف آن سمي است يكي از دانشمندان در سال 1883 در دانه ، سياه دانه وجود آلكلوئيد آمرف بنام نيژل ليني و كونيژل ليني را محقق نمود كه علف اين گياه فاقد اين گلوكزيد تشخيص داده شده است موارد مصرف دانه سياهدانه ضد عفوني كننده ـ قاعده آور ، ادرار آور ، دفع تهوع ضد كرم ، دفع سرما خوردگي ، زكام درد رحم و زهدان مي باشد .

 

 خاكشير

 

در تركي شوورن گويند گياهي است خودرو كه در صحراها ، باغات و دامنه كوه ها مي رويد و بلنديش تا 50 سانتي متر مي رسد شاخه هاي باريك و برگ هاي دراز و گلهاي كوچك زرد رنگ دارد دانه هايش سرخ رنگ و به اندازه دانه هاي خشخاش و در غلاف نازكي جاي دارد دانه خاكشير در اثر ماده اي كه دارد ، خنك ، دفع عطش مصلح كبد در دفع نارسائي جلدي كه ناشي از كبد مي باشد استفاده مي شود دانه خاكشير را با سرد اگر ميل كنند تصفيه خون دفع بثورات جلدي را درمان است و با آب گرم ملين نيز مي باشد خاكشير در تمام نقاط ايران يافت مي شود و مصرف آن در ايران متعادل است.

 

 رازیانه

 

به آن باديان ـ شمار ـ شمره ـ سونف و بسباس هم گفته اند . اعراب مرا معرب كرده

رازيانج مي گويند . زادگاه اوليه آن ايران و سرتاسر درياي مدیترانه و حبشه بوده و اكنون در بيشتر نقاط دنيا كاشته مي شود. برگ آن معطر و طعم آن شيرين و مطبوع است . در بيــن حيـــوانات مار به خوردن برگ آن علاقه زياد دارد و وقتي آنرا مي خورد ، چشمهايش براق و درخشان مي شود و روي همين اصل است مرا در رديف غذاهاي مخصوص چشم قرار داده اند . ريشه آن كه در دارو سازي مصرف مي شود ، ضخيم و دوكي است . اين ريشه پيشاب آور است . شيره برگ هاي آن پوست بدن را قرمز كرده و توليد تاول مي نمايد . بذر آن داراي دوازده در صد روغن ، كمي قند ـ كمي صمغ و چهار تا شش در صد اسانس است و در ماه هاي مهر و آبان مي رسد . ميوه آن باد شكن ـ مقوي ـ ضد كرم ـ قاعده آور زياد كننده شير است و شباهت زيادي به خواص انيسون دارد . براي آنكه گاوها شيــر زيادي بدهند معمولاً به آنها مقداري برگ رازيانه مي دهنـــد و يا بذر آنرا داخل علوفه ي آنها مي پاشند . ريشه آنرا به صورت دمكرده 20 در هزار و بذر آن به صورت دمكرده ده در هزار مصرف مي شود . آب مقطر برگ آنرا اعراب مقوي «باء» مي دانند پاك كننده مجاري سينه ـ طحال ـ كليه و مثانه است و درد آنها را تسكين مي دهد . آب مقطر آن اگر آنرا با گل گاوزبان بجوشانند ـ جوشانده بذر آن با پرسياوشان و انجير جهت سرفه و تنگ نفس و شكستن باد و تسكين درد پهلو و تهيگاه و قولنج تجويز شده ، از قي و اسهال جلوگيري مي نمايد . براي معالجه اسهال مي توانيد آنرا به همراه زيره ميل نماييد . جوشانده بذر آن با عسل جهت تب هاي كهنه و جلوگيري از قي و التهاب معده مفيد است . جوشانده آن با شراب و به تنهايي جهت گزيدگي جانوران سمي مانند كژدم و زنبور توصيه شده است . در كتاب هاي قديم نوشته اند ، هر كس از اول نوروز تا اول تير هر روز يك مثقـال از تخم آن مخلوط با شكر بخورد ، تا آخر سال مريض نخواهد شد . عصاره ي برگ تازه آن جهت التهاب چشم و درمان ورم ملتحمه مفيد است ، و براي اين كار عده اي ساقه آنرا نزديك آتش نگاه مي دارند و چون در اثر حرارت آب آن خارج شود ، آنرا گرفته و در چشم مي چكانند و چنانچه آب ساقه آنرا گرفته و خشك كرده و در چشم بكشند ، نور و جلاي آن را زياد مي كند . صمغ در افعال مثل عصاره آن است . مقدار خوراك بذر آن يك مثقال و مقدار خوراك ريشه آن دو مثقال مي باشد . انيــسون و باديان خطايي هم نوعي از آن بوده و خواص آنها شبيه آن است . در برگ ـ ساقه و ريشه آن هورمون هاي گياهي ، مخصوصاً هورمون زنانه زياد است . به اين جهت شهوت زنان را زياد و التهاب شهوت مردان مي كاهد و چنانچه شيره آنرا به صورت بمالند ، ريش را ضعيف كرده و از بين مي برد ، و خانم هايي كه ريش در آورده اند ، معمولاً از اين دستور استفاده مي نمايند . خيسانده بذر آن در شراب هضم غذا را آسان مي كند . اين نوشابه سرفه را درمان مي كند براي شستشوي چشم مي توانيد از دمكرده بذر آن استفاده كنيد تا چشماني شفاف و قشنگ داشته باشيد . جوشانده آن سياه سرفه را نيز درمان مي كند . ضماد بذر آن كمپرس جوشانده آن ورم پستان را باز مي كند . به دختراني كه به هنگام عادت ماهيانه دچار درد شديد مي شوند توصيه كنيد كه حتماً از جوشانده آن استفاده كنند تا درد آنها تسكين و عادت آنها منظم شود . به زنان آبستن كه مي خواهند نوزادشان چشمان شهلا و قشنگ داشته باشد توصيه كنيد كه خوردن بذر آنرا فراموش ننمايند.

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم خرداد 1389ساعت 12:50  توسط حکیم شاکری  |